مقدمه: ناباروری یک موضوع نگران­کننده در بین زوجین در سراسر جهان است و به طور کلی عوامل مردانه مسئول تقریباً نیمی از موارد هستند. هدف: این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین DII و سطوح CRP در پلاسما و مایع منی با کیفیت مایع منی در مردان نابارور انجام شد. مواد و روش­ها: در این مطالعه مقطعی 88 مرد نابارور مراجعه­کننده به بیمارستان بعثت تهران از دی ماه 1400 تا آذر 1401 شرکت کردند. یک پرسشنامه دقیق برای اطلاعات درخواستی و یک پرسشنامه 168 آیتمی نیمه کمی بسامد خوراکی توسط شرکت­کنندگان تکمیل شد. برای محاسبه DII از پرسشنامه بسامد خوراکی استفاده شد. علاوه بر این، نمونه های منی و خون از هر شرکت کننده برای آنالیز مایع منی و ارزیابی سطح CRP جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل­های آماری برای بررسی ارتباط بین سطوح DII و CRP با کیفیت اسپرم، که به عنوان نتیجه اولیه مطالعه بودند، انجام شد. ارتباط بین DII و CRP سرم/منی علاوه بر ارزیابی مواد مغذی در هر چارک DII، نیز مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: با در نظر گرفتن آزمون ANOVA بین چارک­های مختلف DII از نظر تحرک اسپرم (006/0 = p) و مورفولوژی (014/0 = p) تفاوت معنی­داری وجود داشت. آزمون Post-hoc نشان داد که بین چارک اول و دوم و چارک اول و چهارم DII از نظر تحرک اسپرم تفاوت معنی­داری وجود دارد (به ترتیب 011/0 = p و 017/0) و تفاوت معنی­داری بین چارک اول و دوم DII با توجه به مورفولوژی اسپرم وجود دارد (009/0 p =). تفاوت معنی­داری معکوسی بین DII و تحرک اسپرم مشاهده شد (017/0 = p). کربوهیدرات­ها و β-کاروتن­ها بین چهار چارک DII تفاوت معنی­داری داشتند (به ترتیب 043/0 = p و 026/0 = p). در نهایت، بین سطوح DII و CRP در خون و مایع منی همبستگی معنی داری مشاهده نشد (05/0 p >). نتیجه­گیری: یافته­ها ارتباط قابل توجهی را بین DII و کیفیت مایع منی نشان داد. با این حال، ارتباط معنی­داری بین سطح DII و CRP در خون و مایع منی وجود نداشت.

هدف از این مطالعه، بررسی فعالیت آنزیم های اسپارتات - آمینو ترانسفراز (AST)، گاما گلوتامیل ترانسفر (GGT)، آلکالین فسفاتاز قلیایی (ALP)، لاکتات دهیدروژناز (LDH) و اسید فسفاتاز (AcP) و شاخص های مایع منی (حجم، pH، غلظت، تعداد کل اسپرم ها (TSN)، تحرک رو به جلو، اسپرم های مرده، اختلالات ریخت شناسی تام (TMD)، و آزمون تورم هیپواسموتیک (HOST) در مایع پلاسمای منی اسب های عربی بود. علاوه بر این، همبستگی میان فعالیت های آنزیمی و شاخص های مایع منی نیز مورد بررسی قرار گرفت. مطالعه بر روی هفت نریون سالم عربی بارور که بین 11 تا 17 سال سن داشتند انجام شد. اسب ها از مزرعه کاراکابی واقع در بورسا، ترکیه انتخاب شدند. در مجموع 21 نمونه منی در طول ماه های تولید مثلی اسفند تا اردیبهشت جمع آوری شد. همبستگی منفی معنی داری میان حجم مایع منی و غلظت TMD، AST، ALP (P<0.05) و (P<0.01) LDH مشاهده گردید. همبستگی معنی داری میان pH و نسبت اسپرم های زنده: مرده، فعالیت (P<0.05) GGT و تحرک رو به جلو اسپرم (P<0.01) دیده شد. همچنین همبستگی معنی داری میان نسبت اسپرم زنده: مرده و TSN، (P<0.05) HOST؛ TSN و ALP، (P<0.01) AcP؛ تحرک اسپرم و (P<0.01) HOST، (P<0.01) GGT، AST و AcP، LDH، (P<0.01) AcP، GGT و (P<0.05) LDH؛ ALP و LDH، (P<0.01) AcP و LDH و AcP (P<0.01) به دست آمد به استثنا pH و HOST، میان فعالیت آنزیمی و پارامترهای مایع منی در ماه های مختلف همبستگی مشاهده نشد.

مقدمه: ناباروری به عنوان ناتوانی زوج در باردار شدن پس از 1 سال رابطه جنسی محافظت نشده و مکرر تعریف می شود. 40 تا 50 درصد ناباروری ها را علل مردانه به خود اختصاص می دهد و حدود 7درصد جمعیت کل مردان را در بر می گیرد. ناباروری مردان معمولاً به دلیل کاهش کیفیت اسپرم ایجاد می شود و بنابراین بررسی کیفیت مایع منی به عنوان یک مقیاس جهت اندازه گیری میزان باروری مردان و سنجش توانایی انجام لقاح مورد استفاده قرار می گیرد. مطالعه ما به منظور بررسی رابطه بین کم باروری مردانه و ویژگی های اولیه مایع منی طراحی شده است. مواد و روش ها: این پژوهش یک مطالعه مورد-شاهدی بود. در این مطالعه از داده های تجزیه و تحلیل منی 377 نمونه، که تجزیه و تحلیل آنها توسط دستگاه CASA (Computerized Assisted Semen Analyzer) انجام شده بود، استفاده شد. بر اساس نتایج اسپرموگرام گروه شاهد شامل مردانی بودند که نتیجه ی اسپرموگرام آنها طبیعی بود و به عنوان افراد بارور در این گروه قرار گرفتند. گروه مورد شامل مردانی بودند که نتیجه ی اسپرموگرام آنها حداقل دارای یک داده ی غیرطبیعی بود و به عنوان افراد کم بارور در این مطالعه وارد شدند. تمامی اطلاعات بدون درج اسامی افراد از داده های اسپرموگرام استخراج گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمون های آماری مربوطه از جمله میانگین و انحراف معیار، کای اسوئر، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره مورد تجزیه و تحلیل واقع شدند. جهت برآوردهای نسبت شانس تعدیل شده، متغیرها در مدل Forward logistic regression مورد بررسی قرار گرفتند. سطح معناداری روابط آماری کمتر از 05/0 در نظر گرفته شد. نتایج: چسبندگی بیشتر از حد طبیعی و یا کمتر از حد طبیعی باشد تعداد اسپرم و درصد اسپرم متحرک نیز کاهش می یابد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج از بین تمام متغیرهای مورد مطالعه، متغیرهای حجم منی، تعداد اسپرم، درصد اسپرم متحرک، اسپرم با مورفولوژی طبیعی و تعداد WBC با احتمال ابتلا به کم باروری ارتباط معنادار وجود دارد.

پیش زمینه هدف: واریکوسل یکی از رایج ترین ناهنجاری هایی است که دربرخی از مردان نابارور وجود دارد. با وجود سابقه ارتباط واریکوسل با ناباروری مردان، هنوز بحث و جدال زیادی در مورد تشخیص و تاثیر این بیماری برروی باروری مردان وجود دارد. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین واریکوسل، کیفیت مایع منی و نتیجه ICSI در مردان واریکوسل بود. مواد و روش ها: مطالعه برروی 50 فرد مبتلا به واریکوسل که برای درمان ناباروری به مرکز درمان ناباروری جهاد دانشگاهی قم مراجعه کرده بودند و کاندیدای عمل تزریق اسپرم داخل سیتوپلاسمی (ICSI) بودند انجام گرفت. گروه کنترل شامل مردان سالم بدون واریکوسل (50 نفر) بود. آنالیزنمونه های مایع منی بر اساس معیارهای سازمان بهداشت جهانی (WHO) انجام گرفت. میزان هورمون های LH، FSH و تستوسترون سرم اندازه گیری شد. قطعه قطعه شدن DNA اسپرم توسط SCD (Halo sperm) ارزیابی شد، و پس از عمل تزریق اسپرم داخل سیتوپلاسمی (ICSI)، میزان لقاح، درصد جنین های با کیفیت بالا و میزان بارداری شیمیایی اندازه گیری شد. یافته ها: در آنالیز مایع منی تعداد کل اسپرم، اسپرم متحرک و مورفولوژی اسپرم طبیعی و همچنین میزان قطعه قطعه شدن DNA، در بیماران مبتلا به واریکوسل نسبت به گروه کنترل افزایش معنی داری داشت (P <0. 001). میزان هورمون های باروری نیز درگروه های واریکوسل و کنترل تفاوت معنی داری وجود داشت (0. 05> p). میزان باروری و کیفیت جنین در گروه افراد با واریکوسل در مقایسه با افراد گروه کنترل به طور قابل توجهی پایین تر بود، (P <0. 05). همچنین همبستگی منفی معنی داری بین میزان قطعه قطعه شدن DNA، میزان لقاح و کیفیت جنین مشاهده شد (P <0. 05). بحث و نتیجه گیری: تاثیر واریکوسل بر ناباروری مردان ممکن است باعث اختلال در عملکرد اسپرم شود وهمچنین عدم یکپارچگی DNA اسپرم باعث کاهش رشد جنین در بیماران مبتلا به واریکوسل شود. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

زمینه و اهداف: نشان داده شده که در آستنوزواسپرمی سطح بالای پراکسیداسیون لیپیدی موجب آسیب غشا اسپرم ها شده و میزان باروری را کاهش می دهد. اخیرا ضرورت وجود حداقلی پراکسیداسیون لیپیدی (Lipid Per Qxidation, LPO) برای باروری اووسیتها و اسپرمها نیز گزارش شده است. در این مطالعه تاثیر ویتامین های E و C یا دوز بالا بر روی سطح پراکسیداسیون لیپیدی در مایع منی و میزان زنده ماندن اسپرم ها در شرایط آزمایشگاهی قبل و بعد از دو ماه درمان در مردان آستنوزواسپرمی مورد ارزیابی قرار گرفته است.روش بررسی: از میان زوجین مراجعه کننده به بخش نازایی 40 مرد بارور با خصوصیات نرموزواسپرمی و 60 مرد نابارور آستنوزواسپرم ایدئوپاتیک به روش ساده انتخاب گردیدند. قبل از شروع درمان از بیماران و افراد نرمال دو بار مایع منی و بعد از درمان (روزانه 400 میلی گرم ویتامین E و 1000 میلی گرم ویتامین C به مدت دو ماه) دوبار نمونه منی از افراد مورد مطالعه اخذ گردید. سطح پراکسیداسیون لیپیدی (Malone Di-Aldehyde, MDA)، ویتامین C، ویتامین E، تحرک و مورفولوژی اسپرم (بر اساس متد پیشنهادی (WHO و تست تغلیظ با روش شناورسازی (Swim up) انجام گرفت.یافته ها: درصد اسپرمهای متحرک (درجه (b در مردان آستنوزواسپرم بعد از دو ماه درمان افزایش معنی داری را نست به قبل از درمان نشان داد. همچنین درمان با ویتامین های آنتی اکسیدانت بدون تاثیر بر غلظت و مورفولوژی اسپرم، تحرک درجه a و b و مدت زنده ماندن آنها را در محیط کشت افزایش می دهد. سطح پراکسیداسیون لیپیدی مایع منی بعد از درمان در افراد آستنوزواسپرم تا محدود افراد نرموزواسپرم کاهش معنی داری را نشان داد (P<0.001).نتیجه گیری: دریافت ویتامین های E و C با دوز بالا با کاهش سطح پراکسیداسیون لیپیدی موجب افزایش تحرک اسپرمها بعد از تست تغلیظ شده و با افزایش مدت زمان زنده ماندن سلولها می تواند میزان باروری را در شرایط داخل بدن و آزمایشگاه تحت تاثیر قرار دهد.

این مطالعه به بررسی اثرات انجماد و افزودن روتین به رقیق کننده مایع منی گاو سمینتال انجام پذیرفته است. هدف از این مطالعه بررسی پارامترهای جنبایی، یکپارچگی غشای پلاسمایی، قدرت زنده ماندن و آسیب DNA اسپرم و میزان مالون دی آلدئید و ظرفیت تام آنتی اکسیدانی اسپرم، جهت تشخیص غلظت موثر روتین برای انجماد مایع منی گاو سمینتال می باشد. روتین در پنج غلظت 2/0، 4/0، 6/0، 8/0 و 1 میلی مولار، به ترتیب به رقیق کننده انجماد اسپرم گاو سمینتال اضافه شد. نتایج بدست آمده نشان داد که افزودن 4/0 و 6/0 میلی مولار روتین به طور معنی داری باعث بهبود شاخص های جنبایی کل و پیش رونده اسپرم، قدرت زنده مانی اسپرم، یکپارچگی غشای پلاسمایی، ظرفیت تام آنتی اکسیدانی و کاهش آسیب DNA اسپرم نسبت به گروه کنترل شد. بنابراین می توان نتیجه گیری کرد که افزودن 4/0 و 6/0 میلی مولار روتین به محیط انجماد اسپرم گاو سیمنتال با افزایش بهبود کیفیت اسپرم بعد از فرایند انجماد، احتمالا ممکن است باعث بالارفتن نرخ باروری بعد از تلقیح مصنوعی با اسپرم منجمد شود.

هدف از آزمایش حاضر، بررسی تاثیر غلظت های مختلف عصاره اسطوخودوس بر کیفیت منی خروس مادر گوشتی طی ذخیره سازی آن به حالت مایع تحت دمای C° 4 بود. اسپرم گیری از 10 قطعه خروس مادر گوشتی راس 308، دوبار در هفته به مدت 4 هفته انجام و منی آن ها بعد از ارزیابی اولیه بلافاصله با هم مخلوط شد. نمونه منی مخلوط پس از رقیق سازی، به 5 قسمت تقسیم و مقادیر صفر، 5، 10، 15 و 20 میکروگرم عصاره اسطوخودوس در میلی لیتر را دریافت کردند. در زمان های صفر، 3، 6، 12، 24 و 48 ساعت پس از نگه داری منی رقیق شده در دمای 4 درجه سلسیوس فراسنجه های کیفی منی ارزیابی شدند. افزودن غلظت های مختلف عصاره اسطوخودوس بعد از زمان 6 ساعت باعث افزایش تحرک کل و پیش رونده اسپرم شد (05/0>P). تیمار 10 میکروگرم در میلی لیتر عصاره در زمان های 12، 24 و 48 ساعت باعث بهبود درصد زنده-مانی اسپرم در مقایسه با شاهد شد (05/0>P). افزودن 10 میکروگرم در میلی لیتر عصاره اسطوخودوس به مایع منی خروس در طول زمان 48 ساعت سردسازی باعث افزایش درصد سلامت غشای پلاسمای اسپرم شد (05/0>P). 24 و 48 ساعت پس از نگهداری منی، کمترین میزان ناهنجاری های مورفولوژیکی اسپرم متعلق به تیمارهای 10 و 15 میکروگرم در میلی لیتر عصاره اسطوخودوس و بیش ترین مقدار آن مربوط به گروه شاهد و تیمار با دوز بالای عصاره بود (05/0>P). در کل، افزودن عصاره اسطوخودوس به منی رقیق شده خروس در غلظت 10 میکروگرم در میلی لیتر سبب بهبود فراسنجه های اسپرم طی ذخیره سازی منی در دمای 4 درجه سلسیوس شد.

سابقه و هدف: عفونت های باکتریایی سیستم تناسلی، از عوامل شایع ناباروری می باشند. یکی از مهم ترین علت های ناباروری مردان، عفونت های مایع منی و مجاری تناسلی است. در این میان، طیف وسیعی از باکتری ها، با درجه های مختلف، در ایجاد ناباروری در مردان نقش دارند. هلیکوباکترپیلوری ممکن است باعث ناباروری در مردان شود، زیرا به طور معنی داری آنتی بادی های ضد این باکتری در مایع تناسلی بیماران نابارور یافت شده است. هدف بررسی حضور هلیکوباکترپیلوری در مایع منی مردان نابارور با روش سریع مولکولی PCR و تعیین درصد آن است. مواد و روش ها: جمع آوری 100 نمونه مایع منی (Semen) از بیمارستان صارم و استخراج DNA از این نمونه ها به روش DNG_PLUS Boiling/ صورت گرفت. تست PCR بر روی DNA استخراج شده از نمونه ها انجام گرفت. هم چنین تست بهینه شده از نظر حساسیت و اختصاصیت مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: تست PCR بهینه و آمپلیکون bp 294 با استفاده از پرایمر های اختصاصی هلیکوباکترپیلوری تکثیر شدند. در بررسی تست ویژگی، پرایمر ها فقط با DNA هلیکوباکترپیلوری باند ایجاد کردند و با DNA سایر میکروارگانیسم ها باندی ایجاد نشد. میزان حد تشخیص تستCopy/reaction 10 اندازه گیری شد. از 100 نمونه مورد بررسی، 10 نمونه (10%) مثبت گردید. نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از این مطالعه، هلیکوباکترپیلوری از عوامل باکتریایی است که ممکن است در زمینه بخشی از ناباروری آقایان در نظر گرفته شود، که البته نیاز به مطالعه بیشتری دارد. هم چنین روش PCR روش مولکولی مناسب، سریع و حساس نسبت به روش های سنتی برای تشخیص هلیکوباکترپیلوری در مردان نابارور است.

سابقه و هدف: ویسکوزیته بالای مایع منی از جمله علل منجر به ناباروری ناشی از عوامل مردانه محسوب می گردد که با فعالیت سیستم های اکسیداتیو سلولی در ارتباط است و لذا استفاده از درمان هایی با خاصیت آنتی اکسیدان ممکن است در بهبود آن موثر باشد. در این مطالعه اثربخشی ان- استیل- سیستئین در کاهش ویسکوزیته مایع منی بررسی شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی مداخله ای، از بین مردان مراجعه کننده به درمانگاه اورولوژی بیمارستان امیرالمومنین بین سالهای 1381 تا 1387، 200 بیمار دچار ویسکوزیته بالای منی تحت درمان با ان- استیل- سیستئین خوراکی با دوز 500 میلی گرم دو بار در روز  به مدت یک ماه قرار گرفتند. بلافاصله بعد از درمان و 10 روز بعد از اتمام آن آنالیز اسپرم تکرار گردید.یافته ها: بعد از درمان، ویسکوزیته  124بیمار (62 درصد) طبیعی گزارش شد، در 60 نفر (30 درصد) هم چنان بالا بود و در 16 نفر (8 درصد) نیز پایین بود. تعداد اسپرم ها، تحرک اسپرم و مورفولوژی اسپرم نیز بعد از درمان بهبودی قابل توجهی پیدا نمودند (P<0.05).نتیجه گیری: با توجه به اثربخشی 70 درصدی ان- استیل- سیستئین و عدم وجود عارضه در افراد مورد مطالعه، این درمان می تواند با توجه به شرایط بیمار و نظر پزشک درمان کننده مورد استفاده قرار گیرد.

اصل مقاله به صورت متن کامل فارسی در بخش فارسی قابل رویت است.